Mówię Tobie Wybierz się do Jelitkowa

Wyzwaniu

Każdemu  sprostać

Alicja Koziełło

Blog autorski

Mówię Tobie

Wybierz się do Jelitkowa

Choć raz w tygodniu

Choć na moment

By tutaj wpaść

W szumie fal

Jest ta wiadomość

Kiedy wiosna

I tu zawsze

Ten cudowny

Prosto z morza

Boski wiatr

 

Wprost z Północy

Fale pędzą 

I tu tak zawsze

Zalewają wszystkie myśli

A i słuch

I w tym szumie

Nagle topisz

Topisz wszystko

I rozterkę

A i smutek

A i ból

 

I sam siebie

Oto nagle

Nie poznajesz

Nie ta głowa

Nie te ręce

Nie ten słuch

I tak nagle ustępuje

Wszelka niechęć

W zdrowym ciele

Prosto z morza

Niezawodny zdrowy duch

 

Kto ma morze

Ten ma zdrowie

A i siłę

Ma tę siłę

Prosto z morza

Wszystkich fal

I sam nawet

Tego faktu

Nie dostrzegasz

Kiedy stajesz się

Żeglarzem swego losu

Swego dnia

 

Kraj szczęśliwy który

Ma swój pas wybrzeża

Na wybrzeżu ma

Dziesiątki swoich plaż

Morze krzepi

Prosto ze szczerego serca

Krzepi mocą

Swojej głębi

Swojej głębi 

Swoich wszystkich

Srebrnych fal

Jesteś morzem

Gdy masz w sobie 

Cząstkę morza

I przed sobą

Tę ogromną perspektywę

Tylko płynąć

Niech i Ciebie 

Po tych falach

Niesie wiatr

Chociaż w duszy

Chociaż w myślach

Tylko patrząc

Mówię Tobie 

Wybierz się 

Do Jelitkowa

Rzut kamieniem

Po to słońce

Po to niebo

Po ten wigor

Po ten wiatr

Ilustracje i tekst

Stanisław Józef Zieliński

27 02 2022

 

 

 

 

 

 

 

  

Drzewa zawsze wiedzą wszystko

Wyzwaniu każdemu sprostać

Blog autorski

Alicja Koziełło

Drzewa zawsze wiedzą wszystko

Kiedy świta 

Kiedy zmierzcha

Nawet wiedzą

Gdzie i kiedy

Z nocą dzień

Wartę zamienia

 Drzewa mają swoje niebo

Swoje chmury

I swój błękit

I im większe

To tym większą

Mają duszę

Aż do głębi

Leśnej głębi

 

Kiedy jeszcze 

W polu cisza

Tu już jest to

Drżenie liści

Drżenie witek i gałązek

W drzewach każda burza nagle

Swój udany ma początek

 

Bo i tę odwagę mają

By szum podnieść

Kiedy trzeba

I na nogi

Las postawią

Tak po prostu

Tak natychmiast

Podrywając wszystko z miejsca

Do samego matecznika

 I potrafią także ciszą

Godnie stanąć

Całym sobą

Pierwsze wiedzą

Kiedy wiosna

Kiedy jesień

I jest chłodno

 

I radośnie mogą szumieć

Delikatnie i tak cicho

I  w tym szumie

Chwile dobre

Chwile dobre i kojące

Do przystani same płyną

 I ukoić Cię potrafią

I wyciszyć w swoim szumie

Okaż  wdzięczność 

Wdzięczność drzewom

Zatroskanym wciąż o Ciebie

Swym Aniołom 

Swego czasu

A to  przecież 

Takie proste

I kiedy słońce przygrzeje

Gorąc z Ciebie

Pot wyciska

Otulają Cię swym cieniem

I masz tu kojącą przystań

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

03.02.2022

 

 

 

 

 

 

Jest taki świat Gdzie nawet wszystkie drogi Są moje

Wyzwaniu każdemu sprostać 

Alicja Koziełło

Blog Autorski

Jest taki świat

Gdzie nawet wszystkie drogi

Są moje

Wiodą na Jasień

Do Centrum Gdańska

I na Morenę

Do Gdańska Wrzeszcza

Do Gdańska Oliwy

Do Gdańska Siedlce

Do Pruszcza Gdańskiego

Do Tczewa

 I jeszcze dalej

Jest taki świat

Gdzie nawet wszystkie  drogi

Są moje

I jadą nimi

W dzień i od święta

Jadą codziennie

Nieraz mocno spięte

Nieraz mimo woli

Moje terminy wszystkie

I nieraz jakże

Bardzo pilne sprawy

 

Śnieżek mi prószy

Za oknem tramwaju

Czasem wiatr mocniej

Dmuchnie mi w szybę

A ja wiem jedno

Jest taki świat

Gdzie wszystkie drogi

To są moje drogi wszystkie

 

Jest jednak jeden

Sekret w tym wszystkim

Jak to się stało

Do dzisiaj nie wiem

W tym moim świecie

Moje drogi wszystkie

Mój Dobry Boże

Co dzień gonią do Ciebie

 

Pełne tęsknoty

Pełne radości

Ale i zawsze

Pełne nadziei

Bo w Twoim świecie

Mój Dobry Boże

Dokładniej niż 

W szwajcarskim zegarku

Wszystko po sobie

Następuje po kolei

W tym samym  ładzie

W tej samej harmonii

Niczego nie wyprzedzisz

Próżno iść na szagę

Poza swoim czasem

Niczego więcej 

Nie uchwycisz

Niczego więcej nie dogonisz

Niczego więcej 

Ponad to co możesz

Nigdy przenigdy

Więcej nie złapiesz

Nie osiągniesz

 

I na tych drogach

Też stoją znaki

Zawsze te same

Zawsze w tym samym miejscu

Szczęśliwy Człowiek który

Ten Ogromny Świat Boga

Potrafi jednak

Mieć w swoim sercu

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanislaw Jozef Zielińksi

6.12.2021

 

 

 

 

Idę do Ciebie całą jesienią

 Wyzwaniu każdemu sprostać

Alicja Koziełło

Blog Autorski

Idę do Ciebie całą jesienią

Przez zadumany park

Przez Mój Park

Mój Świat Doczesny

W swojej zadumie

Nad tym gdzie dzisiaj

Podziało się słońce

Pogrążony w jakiejś

Mglistej rozterce

 

Aleje biegną 

Każda w swoją stronę

Gdzieś aż po krańce

Ginące w półmroku

Gdyby świeciło

Lipcowe słońce

Wszystko wyraźnie  byłoby

Widać wokół

 

Lecz inna pora

Zegar inaczej odmierza

I przestawiły się nawet

Granice brzasku świtu

Granice południa

Granice wieczoru

Granice dnia i nocy

I musisz zrobić

I swój remanent

Bo tylko 

W tym nowym porządku

Dojrzałego Listopada

W swoim czasie możesz

Widzieć swoje drogi

 

Idę do Ciebie

Całą jesienią

Przez Mój Park

Mój Świat Doczesny

Jeszcze nie do końca

Na ów nowy porządek przestawiony

I jeszcze w jesiennym półmroku

Szukam lipcowego słońca

Bo jakże to

Było i nie ma

I gdzieś w jesiennym

Listopadowym półmroku

Gubią się moje wszystkie

Wyraziste drogi

 

Idę do Ciebie

Całą jesienią

Świadom że jednak

Moje wszystkie drogi

Całego lata

Jednak ku Tobie

Choć w półmroku biegną

Aż je ozłoci

Księżycowa ogromna poświata

Duma Wieczoru

I Duma Całej Nocy

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanislaw Józef Zieliński

14.11.2021 r.