Warto mieć Ciut większe meble Większe ciut NIż jest mieszkanie

Wyzwaniu każdemu sprostać

Blog autorski

Alicja Koziełło

Warto mieć

Ciut większe meble

Większe ciut

Niż jest mieszkanie

Tercetowi 

w Serdecznej dedykacji

Powstał Tercet

Na Morenie

Tak zwyczajnie

Prosto

Z drogi

Co wyczyta

Karol w piśmie

Co skinieniem głowy

Potwierdzi Ania

Łukasz w lot

To wszystko złoży

I tak też było z tą szafą

Bo zadanie

Strasznie trudne

Jeden śmiałek

Wprawdzie

Wtargał ją na górę

Ale co z nią dalej zrobić

Dopasować co do czego

To zadanie

Wprost kosmiczne

Jednak Łukasz

Jednak Karol

A i Ania

Razem z nimi

Aby złożyć

Całą szafę

Szafę dużą

Trzy na cztery

Nuże łączyć

Swe wysiłki

Najpierw wszystko

Po kolei

Rozpoznając co do czego

Jakie w paczkach elementy

Śrubki kołki i nakrętki

Rozstawiając

By świat szafy

Był na wyciągnięcie ręki

I by nic nie brakowało

Potem to dopasowanie

Tył do tyłu

Przód do przodu

Aby wszystko

W szafie grało

Kiedy wreszcie

Szafa stanie

Szafa duża

Trzy na cztery

Chyba w ciut

Mniejszym pokoju

Ale jak to wszystko zmieścić

Może Łukasz

A i Karol

Nic by o tym

Nie wiedzeli

Lecz na szczęście

Mieli Anię

A tu Ania

To wiadomo

Czego nie wie

Zdolna bestia

Zaraz wnet wszystko wyśledzi

I na sufit popatrzyła

I na okno drzwi i ściany

I do ręki piwo wzięła

Aby umysł

Nieco całym dniem zmęczny

By był świeży

By był mocny

By był jasny

I w działaniu

Dynamiczny

I aż całkiem niemożliwy

I ruszyło wszystko

Z marszu

Tak natychmiast

I tak nagle

Że aż problem

Trudny ciężki

Nawet nie wiadomo kiedy

Był problemem

Już niebyłym

No i szafa

Trzy na cztery

W pokoiku

Kapkę mniejszym

Stoi jakby zawsze stała

I pokoik jest ustawny

A że szafa

Ładna duża

Wszystko w sobie

Wnet pomieści

Przez to i pokoik mały

Przez tę szafę

Przez tę szafę

Trzy na cztery

Jakże przez to

Znacznie większy

Warto mieć

Ciut większe meble

Większe ciut

Niż jest mieszkanie

I mieć dobrze

Taki Tercet

I Łukasza

I Karola

A i Anię

Wtedy gdy choć

Cokolwiek nie pasuje

Wszystko jest dopasowane

Ilustracje 

Archiwum Internetowe

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

20.06.2020 r.

A drzewa dalej rosną Z każdym dniem

Wyzwaniu 

Każdemu 

Sprostać

Alicja Koziełło

Blog Autorski

A drzewa 
Dalej rosną

Z każdym dniem

Dokąd wiedzie 
Ta droga

Tak pięknie wysadzona

Wysokimi drzewami

Gdy je ktos sadził

Były jeszcze małe

Wymagały otulenia

I wymagały opieki

Wymagały ochronienia

Od silnego wiatru

Może dziś

Są takie duże dlatego że

Własnie ta właściwą

Drogą poszły

I szły cierpliwie

Dzień w dzień

Od zimy do zimy

Od wiosny do wiosny

Aż do swojej pełni lata

Wszystkie tak pięknie doszły

I koronami sięgają

Po same niebo

I chyba nawet

Nigdy nie spodziewały się

Iż kiedyś będą takie duże

By dojrzeć czubka korony

I Ty także aż głowę

Zadzierasz

A drzewa

Choć już są tak wysokie

Dalej rosną

Rosną z każdym dniem

I końca nie widać

I tylko co roku

Zmieniają liście

Zawsze jednak

Drzewa te są

Te same drzewa

Coraz pewniej

Na straży ziemi

Na straży nieba

I jakże dumne że

W tej misji

Na chwałę Panu

Przez Pana zasiane

Przez Pana stworzone

I każdemu 

W dzień Upału

Hojnie swojego cienia Użyczą

Żebyś i Ty Piechurze

Mógł tą drogą

Szczęśliwie iść

Dzień w dzień 

Także do swojego celu

Ilustracje

Archiwum Internetowe
Bogdan Czuriło 

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

12.06.2020

I odtąd Alicjo będziesz Jakże często mówiła To było jeszcze wtedy...Gdy Zbyszek jeszcze żył

I odtąd Alicjo będziesz

Jakże często mówiła

To było wtedy

Gdy Zbyszek jeszcze żył

A do tej Urny

Tak trudno podejść

Bo nagle tyle

Sprzeciwu w sercu

A tu już jednak

Wszystko gotowe

I wszystko jest już

Na swoim miejscu

I nawet nagle

Zatrzymał się dzień

I nagle bezwględnie

Zatrzymał się czas

I nagle słońce

Stanęło w miejscu

I nogi miękkie

I z oczu spływa

Kolejna łza

Jakże ciężkie i smutne

To Pożegnanie

Ostateczne

Jakże nagle

Zatrzymuje się

To wszystko

Co przez tyle tyle lat

Było takie zwyczajne

Takie normalne

Takie powszednie

I zawsze potrafiłaś

Temu wszystkiemu

Zaradzić

Sprostać

A tu tym razem

Możesz tak niewiele

Po prostu

Przeżywasz

Całym swoim bólem

I całym swoim cierpieniem

I tym wszystkim że

Po prostu jesteś

I nikt z obecnych

Nic pomóc nie może

Poza tym że

Każdy razem z Tobą

Podziela Twój ból

Ten ból

Współczuje Tobie

W każdej iskierce

A tak naprawdę

To jesteś z tym wszystkim

Jakże bardzo sama

I tak naprawdę

To całymi latami

Twoje wszystkie rany

Będzie leczył czas

Długo długo długo

Aż do skutku

I jednocześnie zawsze

Otworzy te wszystkie rany

Każde wspomnienie

I odtąd będziesz

Mówiła jakże często

To było jeszcze wtedy

Gdy jeszcze Mój Zbyszek żył

I będziesz odtąd

Mówiła jakże często

To było chyba jeszcze wtedy

Gdy już Zbyszka

Nie było

I tylko przez Cmentarz Łostowice

Ta droga szeroka

I to miejsce

Miejsce Kres

W tym niewysokim murze

To lokum niewielkie

I na tyle wielkie że

Zupełnie luźno

Mieści się

Urna

Okrągła

Kamienna

Szczelnie zamknięta

A i masywna

Jak na tę garść prochu

Z którego Zbyszku

Powstałeś

I którym

Jesteś

To tyle dla nas

Dla nas tu

Na Ziemi

I jeszcze ta klepsydra

Marmurkowa

Na zewnątrz

Wyraźnie widoczna

To tyle dla nas

Albowiem dla Nieba

Już Zmartwychwstałeś

I już raduje się

Cały Niebiański Świat

Zatem niech Miłosierny Bóg

Błogosławi Tobie

Po wiek wieków

W Niebie

Tego życzy Tobie

Twój Cały Rodzinny Krąg

Jakże serdecznie

Wspierający Twoją Alicję

I cała Twoja Parafia

Pod wezwaniem

Bożego Ciała

Gdzie Kapłan

Umacniał Ciebie

Słowem Bożym

Na tą ostatnią drogę

Drogę na wieki

I po wieków wiek

Drogę ostateczną

Drogę wieczny sen

I drogę

Życie Wieczne

Amen

Stanisław Józef Zieliński

26.05.2020 r.