Zapatrzeć się przed siebie

 Wyzwaniu każdemu sprostać

Alicja Koziełło

Blog autorski

Zapatrzeć się przed siebie

Zatopić się

W tej bujnej soczystej zieleni

Po same brzegi

Których nie masz końca

Być pyłkiem z sosny

Oderwaną od dmuchawca

Zwiewną przezroczystą drobinką

Niesioną podmuchem zefirka

Ot tak beztrosko

Coraz dalej i dalej

 Zapatrzeć się przed siebie

Na te grube pnie sosen

Co  najmniej ze stuleciem 

Za sobą

Na porytej korze

Tyle zapisanych wydarzeń

Może zdoła je odczytać

Wiatr może echo

Biegnące wprost przed siebie

Cichym cienistym duktem

Zapatrzeć się przed siebie

I chłonąć chłonąć

To wszystko

Z hojnym kukaniem kukułki

Tym razem nalicza

Co najmniej

Sto Lat

Zapatrzeć się przed siebie

W tym przestworzu

Radośnie rozkołysanych traw

I to co tak czasem przygniata

Raz na zawsze

Zgubić gdzieś za sobą

Z tym bagażem

To tak naprawdę

Tak szczerze i serdecznie

Nie wtopisz się

W Ten Boski Cudowny Świat

A być i być obok

Z głową naginaną

Ku samej ziemi

To przecież skamielina jesteś

Co najmniej dinozaur

Li tylko zawalidroga

Na samym środku drogi

Gdy tu taki korowód

Polonez Taniec Wiosny

Polonez Taniec Życia

Daj odpocząć głowie

A same nogi zrobią wszystko

Aby tak naprawdę bezgranicznie

Natychmiast

Wtopić się

I tak zostać

Na zawsze

Być cząstką tego świata

Piórkiem trawy

Wiecznie zieloną

Igłą sosny

Filigranowym dmuchawcem

Na nic nie dmuchając

I zupełnie beztrosko

Dmuchając na wszystko

Dzięciole popukaj 

I w moją głowę

I wreszcie wydobądź z niej

To całe moje kornisko

Ilustracje i tekst

 Stanisław Józef Zieliński

05.06.2022