Pędzić dokąd wiatr poniesie

Wyzwaniu każdemu sprostać

Blog Autorski

Alicja Koziełło

Pędzić

Dokąd wiatr poniesie

Po skraj Ziemi

I po Nieba skraj

Ile tylko

Wytrzyma serce

Ów Twój cudownie

Bijący

Świat

W Stadninie Koni

Woźnica

To każdy rumak

Zachwyca

I bywa czasem iż

I Ciebie zechce

Ponieść daleko 

Daleko

Wierzchem

Aż ziemia

Ustąpi spod kopyt

W uszach poczujesz

Powietrze

I zawołasz zawołasz

Z zachwytu

Oj Woźnico

Woźnico

Woźnico

Niechże Twój rumak

Z Twojej Stadniny

Niesie Mnie 

Jeszcze

I jeszcze

I jeszcze

Ilustracje 

Stadnina Koni

Wojciech Woźnica

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

23.10.2020 r.

Warto mieć Ciut większe meble Większe ciut NIż jest mieszkanie

Wyzwaniu każdemu sprostać

Blog autorski

Alicja Koziełło

Warto mieć

Ciut większe meble

Większe ciut

Niż jest mieszkanie

Tercetowi 

w Serdecznej dedykacji

Powstał Tercet

Na Morenie

Tak zwyczajnie

Prosto

Z drogi

Co wyczyta

Karol w piśmie

Co skinieniem głowy

Potwierdzi Ania

Łukasz w lot

To wszystko złoży

I tak też było z tą szafą

Bo zadanie

Strasznie trudne

Jeden śmiałek

Wprawdzie

Wtargał ją na górę

Ale co z nią dalej zrobić

Dopasować co do czego

To zadanie

Wprost kosmiczne

Jednak Łukasz

Jednak Karol

A i Ania

Razem z nimi

Aby złożyć

Całą szafę

Szafę dużą

Trzy na cztery

Nuże łączyć

Swe wysiłki

Najpierw wszystko

Po kolei

Rozpoznając co do czego

Jakie w paczkach elementy

Śrubki kołki i nakrętki

Rozstawiając

By świat szafy

Był na wyciągnięcie ręki

I by nic nie brakowało

Potem to dopasowanie

Tył do tyłu

Przód do przodu

Aby wszystko

W szafie grało

Kiedy wreszcie

Szafa stanie

Szafa duża

Trzy na cztery

Chyba w ciut

Mniejszym pokoju

Ale jak to wszystko zmieścić

Może Łukasz

A i Karol

Nic by o tym

Nie wiedzeli

Lecz na szczęście

Mieli Anię

A tu Ania

To wiadomo

Czego nie wie

Zdolna bestia

Zaraz wnet wszystko wyśledzi

I na sufit popatrzyła

I na okno drzwi i ściany

I do ręki piwo wzięła

Aby umysł

Nieco całym dniem zmęczny

By był świeży

By był mocny

By był jasny

I w działaniu

Dynamiczny

I aż całkiem niemożliwy

I ruszyło wszystko

Z marszu

Tak natychmiast

I tak nagle

Że aż problem

Trudny ciężki

Nawet nie wiadomo kiedy

Był problemem

Już niebyłym

No i szafa

Trzy na cztery

W pokoiku

Kapkę mniejszym

Stoi jakby zawsze stała

I pokoik jest ustawny

A że szafa

Ładna duża

Wszystko w sobie

Wnet pomieści

Przez to i pokoik mały

Przez tę szafę

Przez tę szafę

Trzy na cztery

Jakże przez to

Znacznie większy

Warto mieć

Ciut większe meble

Większe ciut

Niż jest mieszkanie

I mieć dobrze

Taki Tercet

I Łukasza

I Karola

A i Anię

Wtedy gdy choć

Cokolwiek nie pasuje

Wszystko jest dopasowane

Ilustracje 

Archiwum Internetowe

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

20.06.2020 r.

A drzewa dalej rosną Z każdym dniem

Wyzwaniu 

Każdemu 

Sprostać

Alicja Koziełło

Blog Autorski

A drzewa 
Dalej rosną

Z każdym dniem

Dokąd wiedzie 
Ta droga

Tak pięknie wysadzona

Wysokimi drzewami

Gdy je ktos sadził

Były jeszcze małe

Wymagały otulenia

I wymagały opieki

Wymagały ochronienia

Od silnego wiatru

Może dziś

Są takie duże dlatego że

Własnie ta właściwą

Drogą poszły

I szły cierpliwie

Dzień w dzień

Od zimy do zimy

Od wiosny do wiosny

Aż do swojej pełni lata

Wszystkie tak pięknie doszły

I koronami sięgają

Po same niebo

I chyba nawet

Nigdy nie spodziewały się

Iż kiedyś będą takie duże

By dojrzeć czubka korony

I Ty także aż głowę

Zadzierasz

A drzewa

Choć już są tak wysokie

Dalej rosną

Rosną z każdym dniem

I końca nie widać

I tylko co roku

Zmieniają liście

Zawsze jednak

Drzewa te są

Te same drzewa

Coraz pewniej

Na straży ziemi

Na straży nieba

I jakże dumne że

W tej misji

Na chwałę Panu

Przez Pana zasiane

Przez Pana stworzone

I każdemu 

W dzień Upału

Hojnie swojego cienia Użyczą

Żebyś i Ty Piechurze

Mógł tą drogą

Szczęśliwie iść

Dzień w dzień 

Także do swojego celu

Ilustracje

Archiwum Internetowe
Bogdan Czuriło 

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

12.06.2020

I odtąd Alicjo będziesz Jakże często mówiła To było jeszcze wtedy...Gdy Zbyszek jeszcze żył

I odtąd Alicjo będziesz

Jakże często mówiła

To było wtedy

Gdy Zbyszek jeszcze żył

A do tej Urny

Tak trudno podejść

Bo nagle tyle

Sprzeciwu w sercu

A tu już jednak

Wszystko gotowe

I wszystko jest już

Na swoim miejscu

I nawet nagle

Zatrzymał się dzień

I nagle bezwględnie

Zatrzymał się czas

I nagle słońce

Stanęło w miejscu

I nogi miękkie

I z oczu spływa

Kolejna łza

Jakże ciężkie i smutne

To Pożegnanie

Ostateczne

Jakże nagle

Zatrzymuje się

To wszystko

Co przez tyle tyle lat

Było takie zwyczajne

Takie normalne

Takie powszednie

I zawsze potrafiłaś

Temu wszystkiemu

Zaradzić

Sprostać

A tu tym razem

Możesz tak niewiele

Po prostu

Przeżywasz

Całym swoim bólem

I całym swoim cierpieniem

I tym wszystkim że

Po prostu jesteś

I nikt z obecnych

Nic pomóc nie może

Poza tym że

Każdy razem z Tobą

Podziela Twój ból

Ten ból

Współczuje Tobie

W każdej iskierce

A tak naprawdę

To jesteś z tym wszystkim

Jakże bardzo sama

I tak naprawdę

To całymi latami

Twoje wszystkie rany

Będzie leczył czas

Długo długo długo

Aż do skutku

I jednocześnie zawsze

Otworzy te wszystkie rany

Każde wspomnienie

I odtąd będziesz

Mówiła jakże często

To było jeszcze wtedy

Gdy jeszcze Mój Zbyszek żył

I będziesz odtąd

Mówiła jakże często

To było chyba jeszcze wtedy

Gdy już Zbyszka

Nie było

I tylko przez Cmentarz Łostowice

Ta droga szeroka

I to miejsce

Miejsce Kres

W tym niewysokim murze

To lokum niewielkie

I na tyle wielkie że

Zupełnie luźno

Mieści się

Urna

Okrągła

Kamienna

Szczelnie zamknięta

A i masywna

Jak na tę garść prochu

Z którego Zbyszku

Powstałeś

I którym

Jesteś

To tyle dla nas

Dla nas tu

Na Ziemi

I jeszcze ta klepsydra

Marmurkowa

Na zewnątrz

Wyraźnie widoczna

To tyle dla nas

Albowiem dla Nieba

Już Zmartwychwstałeś

I już raduje się

Cały Niebiański Świat

Zatem niech Miłosierny Bóg

Błogosławi Tobie

Po wiek wieków

W Niebie

Tego życzy Tobie

Twój Cały Rodzinny Krąg

Jakże serdecznie

Wspierający Twoją Alicję

I cała Twoja Parafia

Pod wezwaniem

Bożego Ciała

Gdzie Kapłan

Umacniał Ciebie

Słowem Bożym

Na tą ostatnią drogę

Drogę na wieki

I po wieków wiek

Drogę ostateczną

Drogę wieczny sen

I drogę

Życie Wieczne

Amen

Stanisław Józef Zieliński

26.05.2020 r.

Wszystko już przygotowane Zbigniewie Zbigniewie Przeto wstań

Wyzwaniu

Każdemu 

Sprostać

Alicja Koziełło

Blog autorski

Wszystko już przygotowane

Zbigniewie

Zbigniewie

Przeto wstań

21 maja w godzinach południowych

A. D. 2020 na Wieczną Wachtę

po wieloletniej ciężkiej chorobie  

Odszedł do Pana 

Zbyszek Koziełło

Mąż Alicji

Człowiek niezwykle życzliwy i wrażliwy 

Na wszystko co piękne, dobre, szlachetne...

I takim zatrzymuję Ciebie Zbyszku 

W serdecznej pamięci.

Tobie Alicjo 
i całej Rodzinie  oraz Przyjaciołom bliższym i nieco dalszym, choć równie bliskim 

przesyłam Wyrazy Współczucia

A jednak Chory

Nie jest chorym

Do końca

I kres choroby

Zbiega się

Z kresem żywota

Przychodzi bowiem 

Anioł Śmierci

I woła już na schodach

Łazarzu Zbyszku wstań

Czeka Ciebie

Audiencja u samego Boga

Od dziś to jest

Od dnia 21 maja

Anno Domini 2020

W czas trwającego

Stulecia urodzin

Papieża Polaka

Świętego Ojca Św.

Jana Pawła II

I Ty Zbyszku

Przekraczasz bramy Czasu

Od tego momentu wchodząc

W czas wieczny

W czas wieczysty

I już niebawem

Będzie to spotkanie

Z tymi wszystkimi

Którzy już tutaj są

I z ogromnym utęsknieniem

Czekają na Ciebie

Ale jeszcze zatrzymujesz się

Mimo woli

Mimochodem

Wzrokiem ogarniasz

Swój pokój

Swoje mieszkanie

Uśmiechem serdecznym

Jeszcze jakże ziemskim

I już jakże nieziemskim

Żegnasz swoją Alicję

Która przez ostatnie lata całe

Twój jakże osobisty Anioł

I Pielęgniarka

I Położna

I Pani Doktor

I Ordynator

Ale i troskliwa Żona
Tak zatroskana o Ciebie 

Jak Twoja Niezawodna

I Troskliwa Matka

I mówiła  sobie Alicja 
Tyle razy 

Tylko nie Szpital

Tylko nie Hospicjum

Tylko nie  Dom Pomocy Społecznej

Bo Mój Zbyszek

Przecież ma swój dom

I ma w swoim domu

Najlepszą bo swoją

Domową opiekę

I Twój Osobisty Anioł

Był na Twoje
Każde zawołanie

I był także wtedy

Gdy już wołać nie mogłeś

Gdy już chodzić
Nie mogłeś

Gdy już nawet

Nie wiedziałeś

Co dzieje się z Tobą

Alicja Twój 
Osobisty Anioł

Wtedy po prostu

Myślała za Ciebie

I za Ciebie

Pamiętała o wszystkim

Podziękowanie

Ów Uśmiech Serdeczny

Z Ostatniej Chwili

Swojego Żywota

Gdy już opuszczałeś Ziemię

I gdy byłeś już w Niebie

A wszyscy Twoi Najbliżsi

Którzy już tam są

Już jakże bardzo

Już jakże bardzo

Czekali na Ciebie

Jeszcze rzuciłeś okiem

Na swój Jasień

Gdzie jeszcze

Choć to przed dwoma laty

Były z Alicją

Ostatnie spacery

I jeszcze spojrzałeś

Na swoją Morenę
Na swoją świątynię
Pod wezwaniem Bożego Ciała
Do której jeszcze
Gdy jeszcze byłeś  
W pełni sił
Przychodziłeś  jakże chętnie
I spojrzałeś prosto

Za okno
Na swoją 
Przychodnię
Wspominając swoją 
Panią Doktor 
Edytę Artemiuk
Skąd przez tyle lat
Przychodziła tak skuteczna odsiecz
Przeciwko chorobie
I słowa Otuchy
I słowa Nadziei
I słowa Wiary
Że i tym razem
Wszystko będzie dobrze
Tylko baterię tabletek
Trzeba jednak wziąć
Co jednak zawsze 
Czyniłeś niechętnie

Tym razem
W tym dniu 
21 maja niemal
W samo południe 

Gdzieś ponad Wysokimi blokami

Czekało już tylko
 To Czyste

Błękitne Niebo

Na którym 
W Głębokim Błękicie

Można jeszcze dojrzeć

Twoje ślady

I w Ogromnej 
Ciszy Dnia

Jeszcze można  usłyszeć

Twoje ciche kroki

Przez Twoje wszystkie

Prawie 90 lat
I te słowa Twojej Alicji
Która jeszcze szukała 
Na Twojej Dłoni
Coraz bardziej zimnej
Pulsu Życia 
I jednak te słowa 
Twojej Alicji
A jednak
A jednak
A jednak
Mój Zbyszek
Tym razem naprawdę
Odszedł 

Do tej okrągłej 
Daty Mety

Zabrakło już tak niewiele

Ale już oto

Czekają na Ciebie

Nowiuteńkie niebiańskie szaty

I czeka to niebiańskie podium

Za tyle Twoich ukończonych biegów

Bo przecież w Twój Żywot

Tak wpisany był sport

I teraz oto mówi do Ciebie

Sam Pan

Zbigniewie Zbigniewie

Mówię do Ciebie

Wstań

Biegu Żywota

Dokończyłeś

Każdy dzień zaliczając

Jako bardzo udany start

I oto dzisiaj

Prawie za pięć dwunasta

21 maja Anno Domini 2020

Jesteś na tej swojej

Ostatniej ziemskiej mecie

Której początek

Na Ziemi

Ale koniec

Już w Niebie

Przeto wstań

Czeka już 
Na Ciebie

Twoje podium zasłużone

Zbigniewie Zbigniewie

Przeto wstań

Albowiem wszystko

Już przygotowane
Wdzięcznie

Z radością

Całym sercem że 
Li tylko
Dopowiem

Amen

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst
Stanisław Józef Zieliński

22.05.2020