Może by tak spowolnić nieco

 Wyzwaniu każdemu sprostać

Alicja Koziełło

Blog Autorski

Może by tak 

Spowolnić nieco

By uszanować tę 

Znaną zasadę

Śpiesz się powoli 

I tylko tak

Nie inaczej

A reszta tak będzie

Tak będzie  jak wypadnie

Może by tak uwzględnić

To wszystko

I te prędkości

I te spowolnienia

I ten cały

Przedświąteczny pośpiech

To przecież nie Sanepid

To przecież nasze cudowne 

Bożonarodzeniowe Święta

 

Ten kto w pośpiechu

Ten w tym pośpiechu

Nawet dni nie policzy

I nawet owych Świąt 

Nie dostrzeże

Bowiem z zawczasu

W tym całym pośpiechu

Jak nic i jak zawsze

Na pewno i tym razem

Nie starczy czasu

I tak jak zawsze

Tak i tym razem będzie

Radość przeżywania

Jakoś obok przejdzie

 

Śpiesz się powoli

Bo tylko wtedy 

Tylko wtedy 

Tylko wtedy 

Wszystko w normie

I czas na refleksję

I czas na zadumę

I na Wspomnienie

O Tych których nie ma

A i Ich wyzwaniem

Był także ów pośpiech

I żeby ze wszystkim

Nawet przed samym 

Sobą zdążyć

 

Ci co powoli się śpieszą

Ci są jeszcze z  nami

Spacerkiem majestatycznie

Zmierzają do mety

Dyskretnie dyskretnie

Przesuwając tę metę

Jak najdalej przed siebie

I mają rację

I po co się śpieszyć

Popatrz na czas

Ani nie  przyśpiesza

Ani nie spowalnia

Przez cały czas

Zawsze tak samo

Równo biegnie

Nawet wtedy 

Gdy mróz

I gdy snieg

I gdy zima

Opatulona w tęgich zaspach

 Ilustracje

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

15.12.2022

 

Próżne wysiłki Próżne starania

Wyzwaniu Każdemu Sprostać

Blog Autorski

Stanisław Józef Zieliński

Próżne wysiłki

Próżne starania

Na próżno nawet

Rozwiany włos

Ta jesień jeszcze

I tak nie jest Twoja

Przepraszam za to  że

To tak powiem

Powiem zwyczajne

I powiem wprost

 

I choć z drzew prawie

Opadły liście

I gdzie nie spojrzysz

Wszędzie to jedno

Zatrzęsienie 

Złotych słonecznych barw

I choć już wszędzie

Jest ów czas jesienny

Nie Tobie jeszcze

Zupełnie nie Tobie

Także i w tym roku

Dmucha ów coraz

Chłodniejszy

Jesienny  wiatr

 

Nie Twoja  i ta jesień

Jeszcze nie Twoja

Do swojej jesieni

Ty jeszcze jakże

Daleko masz

Chociaż dokoła

Jest tyle liści

I znowu kosze

Pełne owoców liczy

I tym razem

Jakże rad ze swych zbiorów

Przydrożny sad

Trwaj przeto wiosną

Mimo jesieni

I niechaj ta wiosna

Do woli w Tobie

I w tym roku trwa

Niech sobie przejdzie

Na rok następny

I niechaj w niczym jej

Nie ubędzie

Bo tyle trwania

Tyle żywota

Ile wiosny 

Ile w Tobie 

Wiosny trwa 

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

26.10.2022

 

 

Co zostaje po Człowieku Gdy pożegnać musi nas

 

Wyzwaniu Każdemu Sprostać

Blog Autorski

Alicja Koziełło

Co zostaje po Człowieku

Gdy pożegnać musi nas

I na to Ostatnie

Ostateczne Wezwanie Pana

Niemal nagle 

I natychmiast

A i też niespodziewanie

Osobiście i naocznie

Już musi stawić się

Na Tamten Świat

 

Stasia miała

Pójść na spacer

A z Nią Grono Koleżanek

I godzina a i dzień

Tak jak zawsze

W takiej sprawie

Były wszystkim

Dobrze znane

 

I miał spacer być

Jak zawsze

 I tak mówiąc

Swoją drogą

Nikt nie myślał

Nawet o tym

Aby coś tym

Stałym planom

Coś nagle

Przeszkodzić mogło

 

I nadeszła Ta Wiadomość

Tak natychmiast

I tak nagle

Bóg powołał z Tego Świata

Dobrą Koleżankę Stasię

 

O kim teraz przyjdzie mówić

I żartować choć znienacka

Bowiem Koleżanka Stasia

Nazywała się Derlatka

 

Szczere To To zawsze było

Ufające do bezgranic

I serdeczne każdą myślą

I tu nagle taka luka

Wśród Najbliższych

Naszej Stasi

A i zawsze w swojskim przecież

W swojskim Gronie Koleżanek

 

I na szczęście ta pociecha

Czas to dopowiedzieć  skromnie

Bóg zaprasza Cię do Siebie

I tu gdzie przez lata byłaś

Także nam na pocieszenie

Pozostawia dziś po Tobie

Po Tobie Stasiu Derlatko

Tyle tyle 

Dobrych Wspomnień

 

I nagle to  zadumanie

Czym nasz ziemski plan na jutro

Każde jutro niewiadome

Co się kiedy zdarzyć może

To  przewidzieć jakże trudno

 

Nic pewnego na tym świecie

Poza Bogiem poza Wiarą

Każdy ma tu swoje miejsce

A Bóg Wiara i Nadzieja

Niezawodną 

Naszą Miarą

Niezawodną 

Naszą Szansą

 

Przyjmij   Panie

Przyjmij do Siebie

Po te wszystkie swoje czasy

Ten los ziemski

Ten los piękny

Naszej Koleżanki Stasi

Stanisławy Derlatki

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

15.10.2022

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Patrzysz i patrzysz I do końca uwierzyć trudno

Wyzwaniu każdemu sprostać

Blog Autorski

Alicja Koziełło 

Patrzysz  i patrzysz

I do końca

Uwierzyć trudno

Choć to już

I tak bardzo oczywiste

I wiatr chłodniej

Wprost z północy dmucha

Choć słońce jeszcze

Tak mocno świeci

Aż lśnią niestety

Już coraz bardziej

Pożółkłe liście

 I sama stwierdzasz

Mimo że słońce

Świeci tak mocno

To jednak

Jakże już inaczej

Jeszcze Twój Cień

Już nieco

Minionego lata

Dyskretnie podąża

Za Tobą

Niosąc w kieszeni

Naprędce zerwany

Jakiś owoc

Patrzysz na to słońce

Zadumana mocno

Bo chcąc czy nie  chcąc

Już cała Jesień

Idzie całą drogą

I tak jakoś

I nostalgicznie

I smutno

I pusto

Jeszcze nad głową

Ostatni klucz żurawi

To przecież ich słowo

Żegnajcie

Żegnajcie

Powrócimy z wiosną

I na Jasieniu

Jakby tego wszystkiego

Nie dostrzegając

W coraz chłodniejszej wodzie

Zupełnie letniej kąpieli

Zażywając

Zapatrzeni w siebie

Łabędzica i łabędź

I ostatnie kaczki

Lecz i one 

Zapewne niebawem

Stąd odlecą

Równając do swojego 

Rodzinnego klanu

I zostanie tylko woda

Zapatrzona w niebo

Coraz częściej

I pochmurne

I deszczowe

Mówisz na jesień

To nic tylko parasol

Najlepszy lek 

Na wszystko

Bo póki co

Innego przecież nie ma

A  same pióra

Same pióra

Na głowie

Nie wystarczą

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Jozef Zieliński

03.10.2022