Co zostaje po Człowieku Gdy pożegnać musi nas

 

Wyzwaniu Każdemu Sprostać

Blog Autorski

Alicja Koziełło

Co zostaje po Człowieku

Gdy pożegnać musi nas

I na to Ostatnie

Ostateczne Wezwanie Pana

Niemal nagle 

I natychmiast

A i też niespodziewanie

Osobiście i naocznie

Już musi stawić się

Na Tamten Świat

 

Stasia miała

Pójść na spacer

A z Nią Grono Koleżanek

I godzina a i dzień

Tak jak zawsze

W takiej sprawie

Były wszystkim

Dobrze znane

 

I miał spacer być

Jak zawsze

 I tak mówiąc

Swoją drogą

Nikt nie myślał

Nawet o tym

Aby coś tym

Stałym planom

Coś nagle

Przeszkodzić mogło

 

I nadeszła Ta Wiadomość

Tak natychmiast

I tak nagle

Bóg powołał z Tego Świata

Dobrą Koleżankę Stasię

 

O kim teraz przyjdzie mówić

I żartować choć znienacka

Bowiem Koleżanka Stasia

Nazywała się Derlatka

 

Szczere To To zawsze było

Ufające do bezgranic

I serdeczne każdą myślą

I tu nagle taka luka

Wśród Najbliższych

Naszej Stasi

A i zawsze w swojskim przecież

W swojskim Gronie Koleżanek

 

I na szczęście ta pociecha

Czas to dopowiedzieć  skromnie

Bóg zaprasza Cię do Siebie

I tu gdzie przez lata byłaś

Także nam na pocieszenie

Pozostawia dziś po Tobie

Po Tobie Stasiu Derlatko

Tyle tyle 

Dobrych Wspomnień

 

I nagle to  zadumanie

Czym nasz ziemski plan na jutro

Każde jutro niewiadome

Co się kiedy zdarzyć może

To  przewidzieć jakże trudno

 

Nic pewnego na tym świecie

Poza Bogiem poza Wiarą

Każdy ma tu swoje miejsce

A Bóg Wiara i Nadzieja

Niezawodną 

Naszą Miarą

Niezawodną 

Naszą Szansą

 

Przyjmij   Panie

Przyjmij do Siebie

Po te wszystkie swoje czasy

Ten los ziemski

Ten los piękny

Naszej Koleżanki Stasi

Stanisławy Derlatki

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

15.10.2022