Patrzysz i patrzysz I do końca uwierzyć trudno

Wyzwaniu każdemu sprostać

Blog Autorski

Alicja Koziełło 

Patrzysz  i patrzysz

I do końca

Uwierzyć trudno

Choć to już

I tak bardzo oczywiste

I wiatr chłodniej

Wprost z północy dmucha

Choć słońce jeszcze

Tak mocno świeci

Aż lśnią niestety

Już coraz bardziej

Pożółkłe liście

 I sama stwierdzasz

Mimo że słońce

Świeci tak mocno

To jednak

Jakże już inaczej

Jeszcze Twój Cień

Już nieco

Minionego lata

Dyskretnie podąża

Za Tobą

Niosąc w kieszeni

Naprędce zerwany

Jakiś owoc

Patrzysz na to słońce

Zadumana mocno

Bo chcąc czy nie  chcąc

Już cała Jesień

Idzie całą drogą

I tak jakoś

I nostalgicznie

I smutno

I pusto

Jeszcze nad głową

Ostatni klucz żurawi

To przecież ich słowo

Żegnajcie

Żegnajcie

Powrócimy z wiosną

I na Jasieniu

Jakby tego wszystkiego

Nie dostrzegając

W coraz chłodniejszej wodzie

Zupełnie letniej kąpieli

Zażywając

Zapatrzeni w siebie

Łabędzica i łabędź

I ostatnie kaczki

Lecz i one 

Zapewne niebawem

Stąd odlecą

Równając do swojego 

Rodzinnego klanu

I zostanie tylko woda

Zapatrzona w niebo

Coraz częściej

I pochmurne

I deszczowe

Mówisz na jesień

To nic tylko parasol

Najlepszy lek 

Na wszystko

Bo póki co

Innego przecież nie ma

A  same pióra

Same pióra

Na głowie

Nie wystarczą

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Jozef Zieliński

03.10.2022