Co zostaje po Człowieku Gdy pożegnać musi nas

 

Wyzwaniu Każdemu Sprostać

Blog Autorski

Alicja Koziełło

Co zostaje po Człowieku

Gdy pożegnać musi nas

I na to Ostatnie

Ostateczne Wezwanie Pana

Niemal nagle 

I natychmiast

A i też niespodziewanie

Osobiście i naocznie

Już musi stawić się

Na Tamten Świat

 

Stasia miała

Pójść na spacer

A z Nią Grono Koleżanek

I godzina a i dzień

Tak jak zawsze

W takiej sprawie

Były wszystkim

Dobrze znane

 

I miał spacer być

Jak zawsze

 I tak mówiąc

Swoją drogą

Nikt nie myślał

Nawet o tym

Aby coś tym

Stałym planom

Coś nagle

Przeszkodzić mogło

 

I nadeszła Ta Wiadomość

Tak natychmiast

I tak nagle

Bóg powołał z Tego Świata

Dobrą Koleżankę Stasię

 

O kim teraz przyjdzie mówić

I żartować choć znienacka

Bowiem Koleżanka Stasia

Nazywała się Derlatka

 

Szczere To To zawsze było

Ufające do bezgranic

I serdeczne każdą myślą

I tu nagle taka luka

Wśród Najbliższych

Naszej Stasi

A i zawsze w swojskim przecież

W swojskim Gronie Koleżanek

 

I na szczęście ta pociecha

Czas to dopowiedzieć  skromnie

Bóg zaprasza Cię do Siebie

I tu gdzie przez lata byłaś

Także nam na pocieszenie

Pozostawia dziś po Tobie

Po Tobie Stasiu Derlatko

Tyle tyle 

Dobrych Wspomnień

 

I nagle to  zadumanie

Czym nasz ziemski plan na jutro

Każde jutro niewiadome

Co się kiedy zdarzyć może

To  przewidzieć jakże trudno

 

Nic pewnego na tym świecie

Poza Bogiem poza Wiarą

Każdy ma tu swoje miejsce

A Bóg Wiara i Nadzieja

Niezawodną 

Naszą Miarą

Niezawodną 

Naszą Szansą

 

Przyjmij   Panie

Przyjmij do Siebie

Po te wszystkie swoje czasy

Ten los ziemski

Ten los piękny

Naszej Koleżanki Stasi

Stanisławy Derlatki

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Józef Zieliński

15.10.2022

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Patrzysz i patrzysz I do końca uwierzyć trudno

Wyzwaniu każdemu sprostać

Blog Autorski

Alicja Koziełło 

Patrzysz  i patrzysz

I do końca

Uwierzyć trudno

Choć to już

I tak bardzo oczywiste

I wiatr chłodniej

Wprost z północy dmucha

Choć słońce jeszcze

Tak mocno świeci

Aż lśnią niestety

Już coraz bardziej

Pożółkłe liście

 I sama stwierdzasz

Mimo że słońce

Świeci tak mocno

To jednak

Jakże już inaczej

Jeszcze Twój Cień

Już nieco

Minionego lata

Dyskretnie podąża

Za Tobą

Niosąc w kieszeni

Naprędce zerwany

Jakiś owoc

Patrzysz na to słońce

Zadumana mocno

Bo chcąc czy nie  chcąc

Już cała Jesień

Idzie całą drogą

I tak jakoś

I nostalgicznie

I smutno

I pusto

Jeszcze nad głową

Ostatni klucz żurawi

To przecież ich słowo

Żegnajcie

Żegnajcie

Powrócimy z wiosną

I na Jasieniu

Jakby tego wszystkiego

Nie dostrzegając

W coraz chłodniejszej wodzie

Zupełnie letniej kąpieli

Zażywając

Zapatrzeni w siebie

Łabędzica i łabędź

I ostatnie kaczki

Lecz i one 

Zapewne niebawem

Stąd odlecą

Równając do swojego 

Rodzinnego klanu

I zostanie tylko woda

Zapatrzona w niebo

Coraz częściej

I pochmurne

I deszczowe

Mówisz na jesień

To nic tylko parasol

Najlepszy lek 

Na wszystko

Bo póki co

Innego przecież nie ma

A  same pióra

Same pióra

Na głowie

Nie wystarczą

 

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst

Stanisław Jozef Zieliński

03.10.2022

 

Ta Morena to świat czarów

 

Wyzwaniu

Każdemu 

Sprostać

Stanisław Józef Zieliński

Blog Autorski

Ta Morena 

To istna 

Kraina Czarów 

I tak jest 

Każdego dnia

A to wszystko

Tylko przez to

Bo Alicję swoją ma

 

Chociaż słońce 

Takie samo

I codziennie 

Ten sam bieg

Drogi proste

Nieraz kręte

Lecz na szczęście

Są barierki

Których w porę  

Chwycisz  się

I mieszkanie 

W dużym bloku

Ów blok prawie

Jedna wieś

I jest w bloku

Kilka klatek

Ludzie tu 

Przez lata całe

Mimo to nie znają się

 

Mówią sobie na ulicy

Pani chyba 

To mój blok

Chyba Pani 

Dobrze myśli

Choć tu człowiek 

Taki obcy

Jednak każdy 

Człowiek swój

I jest kościół 

Na Morenie

Z każdego kątka 

I zewsząd 

Jak nigdy nic

Wszędzie widzisz 

Ponad wszystko

Święty Chrystusowy Krzyż

Święta Arka 

Święta Barka

Opoka na każdy dzień

Kiedy kto 

Spojrzy w tę stronę

Wiarą wnet 

Pokrzepi się

Ta Morena 

To świat cudów

Bloki deski

Pasmo dróg

I choć razem

Wszyscy jadą

Każdy jednak

Ma cel swój

 

Nikt się jeszcze 

Nie pomylił

Co i gdzie 

Kto kupić ma

Kiedy kogo 

Ważne sprawy

A i kiedy 

Która sprawa

Ma ten swój 

Żelazny czas

 Ta Morena

To świat cudów

Często szumi 

O tym wiatr

Który czasem

Pędzi chmury

A czasem 

W zenicie trwa

 

I Alicja patrzy w okno

Gdzie jest tej 

Dzielnicy czar

I zdumiona jest tym wielce

Tu już bowiem

Tyle lat

A pomimo tego zawsze

Nic tylko ta 

Osiemnastoletnia Wiosna

I to wcale 

Nie jest żart

 

Z tą Moreną 

Razem rosła

I rósł Zbyszek

Najwspanialszy

W świecie mąż

I łączyła ich 

Przez lata

Zawsze tak ci 

Niezawodna  

I najszczersza

W świecie dłoń

I Morena także rosła

Był tu kiedyś

Pola szmat

Były łąki 

Były sady

I pędził wóz drabiniasty

Zaprzężony w konie dwa

Mućki pasły się tu dniami

A kto  w zgodzie 

Z nimi żył

To wprost z wiadra  

Wprost od Mućki

Całym wiadrem 

 Ciepluteńkie mleko pił

Dzisiaj stoi 

Blok przy bloku

 Dziś blok deska

Kto by kiedyś 

To przewidział

Cudów cud 

Ta Morena

I czarów czar

 Ta Morena

To świat czarów

I to wcale 

Nie jest żart

Nikt nie zakpił

Nikt nie zadrwił

W tej dzielnicy

Kipi Życie

W tej dzielnicy 

Kipi  zawsze

Ten Trójmiejski 

Wielki Świat

 I tak bloków 

Coraz więcej

I gdzieniegdzie  

Nawet  skwer

I jest jakieś 

Drzewko nawet

Przy nim ławka

Nawet jakiś 

Rękaw lasu

Na okrasę

Ostał się

I kolejne rosną dzieci

Rośnie Jaś 

I rośnie Staś

I już mają 

Swoje ścieżki

I już jakże ułożony

Mają swój porządek dnia

I już prawie 

Wszystko wiedzą

Nikt nic z prawdy

Nie uroni

Mleko piją 

Nie od krowy

Ale prosto od Biedronki

Krowa ryczy na te wieści

Bo przecież od tylu lat

I tak było zawsze w Polsce

Nie kto inny

A właśnie 

Nasza Mućka

Na najlepsze w Polsce mleko

Najmocniejszy   patent ma

Ilustracje

Archiwum Internetowe

Stanisław Józef Zieliński

Tekst 

Stanisław Józef Zieliński

02.08.2022