Na każdym drzewie Dziesiątki malarzy

Wyzwanu każdemu sprostać

Blog autorski

Alicja Koziełło

Na każdym drzewie

Dziesiątki malarzy

A każdy trzymał

Paletę barw

Witki wierzb sięgały

Samego lustra wody

A lustro wody

Lekko chłodził  wiatr

 

Jakże dużo działo się

W tym atelier

Każdy gest

Każdy ruch

Jakże ostrożnie

W tło wpisywany

Spojrzenie mimika ruch

Dyskretny dotyk

I stan umysłu

Lekko poruszony

 

Słońce schodziło do parku

Po schodach

W głębi do skoku

Prężył się mostek

W poprzek trawników

W poprzek ruczaju

Tyle przejść nagle

Prosto do drogi

 Graby dosłownie 

Płonęły złotem

Srebrne konary

Mocne ogromne

Spinały wieki

Spinały czasy

I lata dobre

I lata trudne

 

Niedzielni Goście

Wysyp ogromny

Po łyk powietrza

Po promyk słońca

Po wachlarz liści

Obowiązkowo

Z dostojnego graba

Bo nie dowierzasz

Ma samo złoto

Najwyższa próba

I wykapany bursztyn

 

I nagle wszędzie

Tyle niedzieli

I nagle tyle

Odświętnej gali

Gdyby to wszystko

Móc jednak zatrzymać

Szczęśliwy zapis

Szczęśliwej chwili

 

Dobrze tak wyrwać się

Niepodziewanie

Posłuchać dobrej

Przyjacielskiej rady

I z miejsca wkręcić się

W ten cichy jesienny taniec

I kręcić się kręcić się

Aż miejsca ustąpią

Zadumane nad tym wszystkim

Poczciwe stare

Obsypane złotem

Jakże dostojne

Jesienne graby

 

A ja Tobie jednak

Powiem na to wszystko

Spokojny spokój

W tych niepokojach

Idą jesienie

Jedna za drugą

Na szczęście i w tym roku

Także i ta jesień

Też nie jest Twoja

I nie jest Moja

Nie spieszmy się przeto

By szybko na nią czekać

 

Ilustracje i tekst

Stanisław Józef Zieliński

24.10.21

  

 

Drzewa nachyliły się ku sobie

Wyzwaniu każdemu sprostać

Alicja Koziełło

Blog autorski

Drzewa nachyliły  się

Ku sobie

Duktem przez las

Przechodził się mrok

Gdzieś wysoko w koronach

Układało się światło

Cichym delikatnym wietrzykiem

Kołysane do snu

 

I niejedno drzewo

Także już chciałoby się położyć

Jednakże drzewa zasypiają stojąc

I tak co noc

Przez całą noc

I kiedy trzeba to szumią

I kiedy trzeba to milczą

I szumiąc i milcząc

Na stojąco śpią

Zapewne niejedno drzewo marzy

O porządnym łożu

By nagle móc wyciągnąć

Wszystkie swoje konary

Wszystkie swoje korzenie

Jednak konary

Muszą codziennie

I co noc

Piąć się pod niebo

A korzenie

Muszą sięgać do swoich korzeni

Z pokolenie na pokolenie

W głąb

 

Co za gorliwa misja

Co za gorliwa modlitwa

I tak dzień w dzień

I tak noc w noc

A u Ciebie

Zawsze tyle kaprysów żeby

Pójść do łóżka

A w łóżku ile kaprysów

By spokojnie spać 

Bo jeszcze  zawsze

Na głowie 

Tyle spraw

 

Aż zniecierpliwiony sen

Sam wreszcie przychodzi

Zamyka Tobie oczy

I tak dłoń 

Na Twoich oczach

Trzyma do samego świtu

A nieraz i dłużej 

Nieco dalej poza świt

Gdy wszyscy mówią że 

To już rano

I już zaczyna się dzień

 

Stanisław Józef Zieliński

12.10.2021 r.

 

  

Musisz wyrwać się z domu

 

Musisz wyrwać się z domu

Póki słońce przygrzewa

I tak nagle  natychmiast

Wtopić się w ten świat słońca

 

I choć lato odchodzi

Tak stanowczo

I tak zdecydowanie

To choć jeszcze je widzieć

Jeszcze na nie popatrzeć

 

I tą wiązką promieni

Tych promieni ze słońca

Cieszyć się całym światem

Aż do swej czerwoności

Aż do pełni gorąca

 

Bo promienie

Chociaż tak niepozorne

Lecz i bardzo dyskretne

Delikatne i mocne

 

Lubią muskać kojąco

I dotykać dotykać

I gdzie tylko możliwe

Wnikać i aż zanikać

 

I malarzy przybywa

Siedzą na każdym drzewie

Każdy tworzy  malunki

Ofiarnie tworzy

Tworzy całym sercem

 

I z dnia na dzień inaczej

I barw całe palety

Jednak lato odchodzi

I powróci znów kiedyś

 

Musisz wyrwać się z domu

Póki słońce przygrzewa

I tak nagle natychmiast

Wtopić się w ten świat słońca

 

By zostało na jesień

Na zimowe miesiące

Bowiem w swoim mieszkaniu

Dobrze mieć

Swoje Słońce

 

Ilustracje i tekst

Stanisław Józef Zieliński

10.10.2021